Προβεβλημένα

Το μήνυμα του Θεού

Με τις προηγούμενες μεγάλες βροχοπτώσεις έγιναν πρωτόγνωρες κατολισθήσεις σε μέρη όπου υπάρχουν παλαίστρες ασκητικές.Έτσι το μήνυμα που λάβαμε από σεβάσμιο γέροντα έφτασε με καθυστέρηση πολλών ημερών.Τι έλεγε αυτό το μήνυμα του;« σαν μια κινηματογραφική ταινία ξεπρόβαλαν έμπροσθεν μου Πέντε Πόρτες και σε κάθε μια κατέβαιναν κάθετα σαν χείμαρρος  γνωστές μας λέξεις, όπως:Πίστη- Πατρίδα- Προδοσία – Πείνα- ΠόλεμοςΠαρατήρησα ότι στην Τρίτη κατά σειρά πόρτα στη λέξη που σχηματιζόταν το αρχικό της γράμμα Π,  αυτό εγκλωβιζόταν σε ένα μεγαλύτερο κόκκινο  Π.Στην απορία μου τι να σημαίνουν όλα αυτά παιδί μου , άκουσα φωνή να μου λέει :–         « βιώνετε μέρες του Π»ΚΑΙ συνέχισε η φωνή αυτή  με τις  εξής φράσεις:  –         « Προσχέδιο Παντοδύναμου Πολεμούν»-        « μετά τις Πέντε Πόρτες που βλέπεις , έρχεται  το τελικό σχέδιο , η ΠΟΛΗ και η Πόρτα που θα ανοίξει μέσα στην ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ»–        « ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΣ θέλει να διαλαλήστε την ΜΕΤΑΝΟΙΑ»Το διαβάζαμε  , το ξαναδιαβάζαμε  το μήνυμα αυτό του Γέροντα ασκητή και προσπαθούσαμε να πάρουμε  απαντήσεις, καθότι από τον ίδιο ήταν μη εφικτό.Ένας καλός φίλος που του γνωστοποιήσαμε  το μήνυμα αυτό,  μας είπε αυθόρμητα:–         «η ζωή δεν έχει δυο πόρτες , όπως λέει το άσμα , αλλά πολλές»Άλλος καλός φίλος προσφέρθηκε και μας έκανε το παραπάνω γραφικό , για αυτό και τον ευχαριστούμε.  Τελικά έχουμε να δούμε  πολλές Πόρτες;Η ΠΑΝΑΓΙΑ η ΠΟΡΤΑΙΤΙΣΣΑ να μας φυλάει σε αυτή την διαδρομή.https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/
ΣΤΩΜΕΝ καλώς
Δρ. Κωνσ

Ο έλληνας ιερέας είχε δεχθεί επίθεση απο αλγερινούς πριν λίγες μέρες στην λυών της Γαλλίας

Ο ιερέας του ελληνορθόδοξου ναού της Λυών Νίκος Κακαβελάκης facebook

Το euronews επικοινώνησε με τον Χρήστο Κουτσιούρη, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ελληνικής κοινότητας της Λυών και επί χρόνια ψάλτη στην εκκλησία, ο οποίος επιβεβαίωσε πως ο πατέρας Νικόλαος δέχτηκε επίθεση στον δρόμο Rue Saint Lazare, πλησίον του ναού.

Ο Νικόλαος Κακαβελάκης έχει δυο παιδιά.

Διαμένει σε διαμέρισμα στο συγκρότημα που στεγάζεται ο ναός. Έχει διδακτορικό στη Θεολογία και διδάσκει ελληνικά. Είναι ιδιαίτερα αγαπητός στην ελληνική κοινότητα της πόλης όπου βρίσκεται από το 2010.Πρόσφατα είχε πάρει μετάθεση για τον Κίσσαμο Χανίων και σε λίγες ημέρες θα αποχωρούσε από την γαλλικη πόλη.

Η μαρτυρία του Χρήστου Κουτσιούρη: Είχε δεχτεί προ ημερών επίθεση από Αλγερινούς

«Ο ιερέας είναι τραυματισμένος σοβαρά. Ο πατήρ Νικόλαος επρόκειτο να γυρίσει στην Κρήτη. Εμείς περιμέναμε έναν νέο ιερέα στην εκκλησία μας. Δεν ξέρω ποιος έκανε αυτό το έγκλημα. Αυτό που ξέρω είναι ότι την περασμένη Κυριακή ο πατήρ Νικόλαος μου είπε ότι έκανε τζόκινγκ στις όχθες του Ροδανού και πέντε Αλγερινοί ή Μαροκινοί τον περικύκλωσαν, τον κορόιδευαν και στο τέλος τον χτύπησαν και του πήραν τον σταυρό. Φοβήθηκε πολύ γιατί είχε πάνω του και χρήματα και τηλέφωνο και τους άφησε να φύγουν. Ίσως να τον στιγμάτισαν από τότε», αποκαλύπτει στο euronews και τον Μιχάλη Αραμπατζόγλου ο Χρήστος Κουτσιούρης.

«Έπρεπε να φύγει να πάει στην Κρήτη στην Κίσσαμο για οικογενειακούς λόγους. Λένε ότι τραυματίστηκε στο συκώτι, δέχτηκε δύο φυσίγγια με καραμπίνα με κομμένη κάνη. Έβγαινε από την πίσω πόρτα εκείνη την ώρα καθώς από εκεί πάει στο διαμέρισμά του. Τον στρίμωξαν σε ένα δύσκολο μέρος στην οδό Saint Lazare» λέει ο κ. Κουτσιούρης.ΠΗΓΗ https://gr.euronews.com/2020/10/31/lyon-pyra-kata-orthodoxou-ierea

Φώς Χριστού

Χωρίς φως, το μάτι δεν μπορεί να βλέπει.

Έτσι και χωρίς Χριστό, δεν μπορεί να υπάρχει ζωή αληθινή κι ειρήνη στις ψυχές.

Γιατί αυτός είναι ο μόνος συμφιλιωτής μας με το Θεό.

Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας

Ω Δέσποινα η έλπίδα της σωτηρίας μου

Ω Δέσποινα, η οποία είσαι η δική μου τέρψη η σταλμένη από τον Θεό, η θεία δροσιά για τον καύσωνα που υπάρχει μέσα μου, η θεοστάλακτη σταλαγματιά της κατάξερης καρδιάς μου, η ακτινοβολούσα λαμπάδα της ζοφερής ψυχής μου, η οδηγός της δικής μου αμηχανίας, η δύναμη της αδυναμίας μου, η ένδυση της γύμνιας μου, ο πλούτος της φτώχειας μου, η θεραπεία των αγιάτρευτων τραυμάτων μου, η εξαφάνιση των δακρύων μου, η κατάπαυση των στεναγμών μου, η μεταβολή των συμφορών μου, η ανακούφιση των πόνων μου, η λύση των δεσμών μου, η ελπίδα της σωτηρίας μου.

Άκουσε τις προσευχές μου, λυπήσου τους στεναγμούς μου και δέξου τους θρήνους μου. Ελέησέ με υποχωρώντας στα δάκρυά μου. Σπλαχνίσου με, ως Μητέρα του φιλάνθρωπου Θεού. Ρίξε το βλέμμα σου επάνω μου, και συγκατάνευσε στην ικεσία μου.

Εκπλήρωσε τη δίψα της επιθυμίας μου, και ένωσέ με μ’ εσένα τη συγγενή και σύνδουλη, στη χώρα των πράων, στις σκηνές των δικαίων, στη χορεία των αγίων, και αξίωσέ με εσύ που είσαι η προστασία όλων, και η χαρά όλων, και η λαμπρή ευφροσύνη της καρδιάς, να ευφρανθώ μαζί σου.

Αυτά ζητώ από σένα, σ’ εκείνη την πραγματικά ανέκφραστη χαρά του Θεού και Βασιλιά, που γεννήθηκε από σένα, και στον απερίγραπτο νυμφώνα του, και στην ατέλειωτη και αχόρταστη τρυφή, και στην ανέσπερη και απέραντη βασιλεία του.

Ναι, Δέσποινά μου. Ναι, η καταφυγή μου, η ζωή και η βοήθειά μου, το όπλο και το καύχημά μου, η ελπίδα και η δύναμή μου, δος μου να απολαύσω μαζί με τη βασιλεία τις ανέκφραστες και ακατάληπτες δωρεές του Υιού σου στην επουράνια κατοικία· διότι, ξέρω, έχεις, έχεις συνεργό στη θέλησή σου το ότι μπορείς να την πραγματοποιήσεις, ως Μητέρα του Υψίστου. Γι’ αυτό τολμώ.

Ας μην αποστερηθώ λοιπόν, πανάχραντη Κυρία, την προσδοκία μου, αλλά ας την επιτύχω, Θεόνυμφη, εσύ που γέννησες με υπέρλογο τρόπο την προσδοκία όλων, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, τον αληθινό Θεό και Δεσπότη· στον οποίο πρέπει κάθε δόξα, τιμή και προσκύνηση, μαζί με τον άναρχο Πατέρα του, και το πανάγιο και αγαθό και ζωοποιό Πνεύμα του, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Από το βιβλίο: Οσίου Εφραίμ του Σύρου Έργα, τ. ΣΤ’, “Προσευχές”. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 1998, σελ. 396.

Ολα όσα συμβαίνουν την ώρα του θανάτου

Καμιά φορά μας αρκεί το να δηλώνουμε αδαείς …Μια βολική άγνοια… μια χλιαρή ενίοτε αντιμετώπιση που αποστρέφεται ο Χριστός μας…Πιστεύω μεν στο Θεό αλλά όχι και στο μετά… στα τελώνια… στην κόλαση.
Μοιάζει αιρετικό ή μήπως δεν είναι; Γνώριζα έναν τέτοιον άνθρωπο χλιαρό συχνά ορθολογιστή που όπως έλεγε κατά τα άλλα πίστευε… Μέχρι που κάποια στιγμή έπεσε στα χέρια του μια κασέτα… έγραφε πάνω: Η συγκλονιστική αφήγηση του Γέροντα Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα στο Σεράι των Καρυών για την ψυχή μετά τον Θάνατο. Αυτή η κασέτα αδερφέ μου, μου άλλαξε τη ζωή! Συγκλονίστηκα! Πείστηκα! Θέλησα να μάθω για αυτό το μετά… Και τώρα ξέρω! και ελπίζω! Αυτή η κασέτα ήταν σταλμένη απ τον Χριστό μας…
Καθισμένος απέναντι στον Γέροντα λίγα χρόνια πριν σε ένα μικρό εκκλησάκι στον πρώτο όροφο της Σκήτης πάνω απ την κεντρική πύλη της. Εξομολογούμαι σ αυτόν τον γλυκύτατο Πατέρα και αισθάνομαι την ορθάνοιχτη αγκαλιά της Θείας στοργής να με προσμένει… Πριν φύγω τον ρωτώ: Γέροντα επειδή ασχολούμαι με το εκκλησιαστικό ραδιόφωνο και κάνω εκπομπές έχω ευλογία να μεταφέρω σε αυτές κάποιες από τις ομιλίες σας; Και αυτός με χαμηλωμένο το βλέμμα και με εκείνη την γαλήνια φωνή μου απαντά: Αν νομίζεις ότι θα ωφεληθούν κάποιοι να το κάνεις….
Απομαγνητοφώνησα το περιεχόμενο αυτής της συνταρακτικής αφηγήσεως… Αυτά που ειπώθηκαν είναι συγκλονιστικά γιατί είναι αληθινά και διαπνέονται από την διδασκαλία των Αγίων Πατέρων ανά τους αιώνες. Κάποιοι άνθρωποι άλλωστε είναι ιδιαιτέρως φωτισμένοι και χαρισματούχοι εκ Θεού….
-Την ψυχή μας την βγάζει ο Χριστός με εκτελεστικό διακονητή τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, στον οποίο δίνει εντολή. Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ είναι αυτός που «βγάζει» την ψυχή μας με εντολή Κυρίου. Είναι υπέρτατη η τιμή για εμάς τους Ορθοδόξους ο Χριστός μας να έχει ορίσει τον αρχηγό των Αγγέλων τον Αρχάγγελο Μιχαήλ να βγάζει την ψυχή κάθε Ορθοδόξου Χριστιανού.
Όταν έρχεται ο αρχηγός να πάρει την ψυχή, όχι ο αξιωματικός, ο στρατιώτης αλλά ο αρχηγός σημαίνει ότι είμαστε πρίγκιπες! Ο όμοιος με τον όμοιο… Είμαστε πνευματικά πριγκιπόπουλα της Βασιλείας των Ουρανών ως Ορθόδοξοι βαπτισμένοι. Μέγιστη η τιμή να έρχεται ο Μιχαήλ ο αρχηγός όλων των Αγγέλων! Είναι ιλαρός, χαρούμενος και καθόλου αυστηρός όπως μερικοί θέλουν να τον παρουσιάζουν ή να τον εικονίζουν.. Οι άγγελοι δεν έχουν καμιά σχέση με φόβο με τρόμο και με ασχήμια… Κυρίως οι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ… Εάν μερικοί φοβούνται είναι όχι από τη Θέα του Αγγέλου, αλλά από τη θέα της δικής τους αμετανόητης καταστάσεως…. Όπως και στη θέα του Χριστού μας, κάποιοι δαιμονίζονται και κολάζονται επειδή οι ίδιοι οι αμετανόητοι άνθρωποι δεν είναι δεκτικοί της Θείας οράσεως!
th
Έρχονται λοιπόν οι Άγγελοι, έρχονται οι δαίμονες, έρχονται οι Άγιοι, αμβλύνονται οι αισθήσεις, κι όταν υπνωθούν τα μάτια, τα σωματικά μάτια, τότε η ψυχή με τον νου βλέπει τα πάντα. Έχει μπει ήδη η ψυχή στην σφαίρα της αιωνιότητος του άλλου κόσμου πριν ακόμη εξέλθει του σώματος .Είναι οι τελευταίες στιγμές, οι τελευταίες φωτογραφίες από τις οποίες μπορούμε να διαπιστώσουμε εάν αυτή η ψυχή κρίνεται ή είναι σεσωσμένη…
Είναι μερικά μυστικά που μας είπαν οι Πατέρες να προσέξουμε ώστε να μπορέσουμε να διακρίνουμε…Δηλαδή αν υπάρχει αγωνία ή εφίδρωση…οι κινήσεις των οφθαλμών δεξιά και αριστερά πάνω και κάτω οι κινήσεις των χεριών, η αλλαγή του χρώματος, κραυγές ή βλάσφημες εκφράσεις, δυσοσμία που εκπέμπεται από το στόμα του ψυχορραγούντος ή και από το περιβάλλον ή ταραχή και φόβος, ταχυκαρδία και εφίδρωση και σε εμάς τους υπόλοιπους με έναν ακατάληπτο τρόπο, όλα αυτά σημαίνουν ότι έχουμε παρουσία δαιμόνων και ότι κάτι δεν πάει καλά…
Πρέπει τότε να προσέξουμε πάρα πολύ και να κάνουμε πολλά σαρανταλείτουργα. Όταν όμως κοιμηθεί, απ την στιγμή που ο φύλακας άγγελος παραλάβει την ψυχή, τότε ζωγραφίζεται στο σκήνωμα μια τέτοια χάρη και μια ιλαρότητα που θες συνεχώς να είσαι κοντά του χωρίς φόβο και δισταγμό…
Είναι ίσως οι τελευταίες στιγμές γιατί ο χρόνος είναι μετρημένος ως την ταφή και εκείνη τη στιγμή μας δίνεται ευκαιρία από τον Θεό μα βιώσουμε αυτό το μυσταγωγικό θέαμα…. Είναι πολύ σημαντικό για εμάς. Δεν νοιώθουμε την απομάκρυνση… Θέλουμε να είμαστε συνεχώς κοντά του… Σε έναν μοναχό μέχρι να τελειωθεί ήμουν δεκαπέντε ολόκληρες ώρες συνεχώς δίπλα του. Είχε λίγη δυσκολία αλλά τελικώς εσώθη…Το ψυχορράγημά του κράτησε πολλές ώρες και ήταν εξουθενωτικό για όλους ….
Παίρνει λοιπόν την ψυχή ο Αρχάγγελος Μιχαήλ και την παραδίδει εις χείρας άλλων Αγγέλων οι οποίοι αναχωρούν για τον Τελωνισμό. Όσον αφορά τον φύλακα Άγγελο αυτός στέκεται δίπλα στο σκήνωμα και δεν φεύγει μέχρι την ταφή. Όταν υπάρχουν περιπτώσεις που η ταφή καθυστερήσει (λόγω κάποιων συγκυριών λ.χ. ομαδικών θανάτων) ο Άγγελος Φύλακας παραμένει κοντά στο νεκρό σκήνωμα μέχρι να ταφεί το σώμα …Τιμής ένεκεν!
2
Πολύ σημαντικό αυτό! Η ψυχή όμως μαζί με άλλους Αγγέλους ξεκινά για το ταξίδι της… Από την στιγμή που θα εξέλθει η ψυχή από το σώμα και μέχρι να συμπληρωθεί η Τρίτη ημέρα, μετρώντας με τον δικό μας γήινο χρόνο (γιατί η ψυχή δεν βιώνει χρόνο σε αντίθεση με εμάς που και τον μετράμε και τον βιώνουμε) η ψυχή μέσα σε αυτό το τριήμερο τελωνίζεται… Δηλαδή καθώς κατέβαιναν οι δαίμονες με το στώμεν καλώς του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, μερικοί έμειναν στα πιο υψηλά στρώματα κατερχόμενοι και έμειναν στον αέρα…. Είναι τα λεγόμενα εναέρια τελώνια. Καθώς λοιπόν ανεβαίνει η ψυχή κάθε Ορθοδόξου Χριστιανού μηδενός εξαιρουμένου τελωνίζεται…
Δεν τελωνίζονται όλοι όμως. .μόνο όσοι έχουν ανεξομολόγητες αμαρτίες… όχι εξομολογημένες… Οι εξομολογημένοι περνούν τα τελώνια… σφήνα! με το εξπρές! Δεν σταματούν δηλαδή πουθενά, δεν εμποδίζονται… Θα σταματήσουν κάπου μόνο στην περίπτωση που ακόμα υπάρχει ανεξομολόγητο αμάρτημα. Αν είναι κάτω από το θανάσιμο, ζυγίζεται υπερνικούν τα τυχόν καλά και συνεχίζουν στο επόμενο τελώνιο έως ότου φτάσουν μπροστά στον Χριστό μας! Εάν όμως κανείς σταματήσει για κάποιο θανάσιμο ανεξομολόγητο αμάρτημα, επιτόπου γκρεμίζεται και κολάζεται…
Έχουμε περιπτώσεις κυρίως γυναικών που μοίχευσαν ή επόρνευσαν, εξομολογήθηκαν βαρύτερα, χειρότερα αμαρτήματα, και αυτά επειδή τους έδιναν ντροπή, λόγω του σαρκικού και επειδή έτσι τις παρακίνησε ο εχθρός, με κίνδυνο να χάσουν την ψυχή τους δεν τα εξομολογήθηκαν .Στους κληρικούς αυτό είναι ακόμα πιο φριχτό! Αυτό λοιπόν πρέπει να προσεχθεί ιδιαιτέρως. Γιατί όταν κανείς είναι εξομολογημένος δεν τελωνίζεται… Περνάει μεν απ τα Τελώνια αλλά δίχως να εμποδιστεί και να σταματήσει από κανένα. Τα χειρότερα Τελώνια τα οποία σήμερα κρεμνίζουν και κολάζουν τους ανθρώπους είναι: Πρώτον της μαγείας, δεύτερον της ομοφυλοφυλίας και της ανηθικότητας, του εγωισμού ακολούθως της φιλαργυρίας, της βλασφημίας….
Κυρίως τα δυο πρώτα που ανέφερα. Ο σατανισμός και η ανηθικότητα στην πιο ακραία μορφή τους παγκοσμίως…
Στο διάστημα των πρώτων τριών ημερών η ψυχή τελωνίζεται, και όταν περάσουμε όλα τα τελώνια, ο Φύλακας Άγγελος του καθενός οδηγεί την ψυχή στον Χριστό, στην ανθρωπότητα του Κυρίου γιατί η Θεότητα δεν φαίνεται… Βλέπουμε τότε τον Χριστό μας όπως τον αντικρίζουμε στις εικόνες. Έχει ακριβώς αυτήν την μορφή ο Χριστός,την μορφή που είχε σαρκωμένος…
than
Αυτή την μορφή έχει όταν εμφανίζεται και όταν παρίσταται ο άνθρωπος ενώπιόν Του και τον προσκυνά. Ο Χριστός μας τότε τον ευλογεί χωρίς να πει τίποτα απολύτως. Η ψυχή τον προσκυνά και Εκείνος τον ευλογεί μόνο δίχως να πει τίποτα. Είναι η πρώτη προσκύνηση προσωπικά με τον Χριστό μας… Εκείνη την ημέρα στα τριήμερα όπως λέγονται, η στρατευομένη Εκκλησία ως φιλόστοργος Μητέρα προσκομίζει τα κόλλυβα της Τρίτης μέρας… Κάθε μέρα λειτουργούμε και μνημονεύουμε… Σαράντα λειτουργίες…Αλλά τα τριήμερα κόλλυβα έχουν πολύ μεγάλη σημασία. Τα κόλλυβα παρίστανται ενώπιον του Κυρίου όταν η ψυχή βάζει την μετάνοια και το κάθε σπυράκι – σιταράκι είναι μια ψυχούλα αλλά είναι και συγχρόνως πολλές ευχές του συνόλου της Εκκλησίας. Δέονται εξ ονόματος του κεκοιμημένου ο οποίος πλέον δεν μπορεί να μιλήσει .Κύριε ελέησον… Κύριε Ελέησον… Κύριε Ελέησον… Άπειρες φορές. Ελέησον για την ψυχή που βάζει μετάνοια…
Ούτε ο Χριστός μας αποφαίνεται, ούτε η ψυχή αντιλαμβάνεται με ακρίβεια αλλά ξέρει διαισθητικώς ότι αφού πέρασε τα Τελώνια είναι σεσωσμένη, αλλά περιμένει την επικύρωση… Μέχρι τότε υπάρχει δισταγμός γιατί δεν γνωρίζει ακόμη το δρομολόγιό της…
Έπειτα ο Φύλακας Άγγελος παίρνει την ψυχή και την κατεβάζει πάλι στη γη αμέσως, σε μηδέν χρόνο. Ενώ κάνουν το δρομολόγιο προς τον Χριστό μας σε 3 μέρες, τώρα σε χρόνο μηδέν η ψυχή με τον Φύλακα Άγγελό της ξανακατεβαίνει στη γη και αρχίζει τότε μια διαδρομή από την ημέρα που γεννήθηκε μέχρι την ημέρα που κοιμήθηκε. Ακολουθεί βήμα-βήμα, πόντο –πόντο τα πάντα με λεπτομέρεια.
Εκεί οι άνθρωποι θα θυμηθούν λεπτομέρειες που λησμόνησαν παντελώς… Και καλά και κακά…Και μικρά και μεγάλα. Τα θανάσιμα τα θυμούνται όλοι οπότε δεν θα τα χουν ξεχάσει. Άλλα μικρότερα και κακά και καλά λησμονημένα πλέον θα τα θυμηθούν…. Και τότε ο καθένας εμπειρικά πλέον θα διαπιστώσει ότι ο Θεός είναι πανταχού παρών και γνωρίζει τα πάντα γιατί τότε τα αισθάνεται και τα θυμάται όλα… Είναι χαρισματική αυτή η μνήμη… δεν βλέπει κάτι το φανταστικό… Αντικρίζει την πραγματικότητα, την αλήθεια της ζωής του. Όταν τελειώσει αυτό το δρομολόγιο στην ζωή, η ψυχή ζητά και κάποιο δώρο! Ανάλογα με την ευλάβεια για παράδειγμα που είχε στην Παναγία μας, να μεταβεί σε κάποιο προσκύνημα…Όχι ταξιδάκια στην Αυστραλία ή στον Βόρειο Πόλο να δούμε τους Εσκιμώους και τους πιγκουίνους, γιατί αυτό απλούστατα δεν ωφελεί την ψυχή. Η ψυχή όταν εξέλθει δεν θέλει τίποτα από το γήινο… απολύτως τίποτα.
m
Δεν έχει καμιά σχέση με την γη η ομορφιά του άλλου κόσμου…Όταν βγούμε από την κοιλιά της μητέρας μας δεν θέλουμε να ξαναμπούμε με τίποτα… γιατί εκεί είναι σκοτεινά και στενά και ο κόσμος είναι ευρύχωρος… Έτσι και αυτό το απέραντο σύμπαν, η γη θα μας φαίνεται ένα τίποτα! Ο εκεί κόσμος όμως θα μας φαίνεται ευρύχωρος και φωτεινό… όχι σκοτεινός όπως εδώ. Το είπε ο ίδιος ο Χριστός μας με το : μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν…. Θα έπρεπε να πει με την δική μου λογική μεταβέβηκε εκ της ζωής εις την αιώνιον ζωή… Κύριε εκ του Θανάτου; Εκ του Θανάτο! Από ένα τόσο μικρό σε ένα τόσο άπειρο! Ο Γέροντάς μας (εννοεί τον Γέροντα Εφραίμ τον Φιλοθεϊτη) έλεγε από ένα μικρό περίπτερο σε ένα τεράστιο σουπερ-μάρκετ!…Θα δούμε λοιπόν ακριβώς όλα τα μέρη που ζήσαμε και θα ζητήσουμε όπως είπαμε σαν ευλογία να μεταβούμε σε έναν αγαπημένο τόπο. Τότε οι γυναίκες μπορούν να ζητήσουν να ρθουν εδώ στο Άγιο Όρος, στα Ιεροσόλυμα και αλλού…
Την ενάτη ημέρα η ψυχή παρίσταται πλάι στον Χριστό και τότε φτιάχνουμε τα κόλλυβα της ενάτης ημέρας. Η ψυχή επανέρχεται στον Χριστό και η Εκκλησία και πάλι δέεται… Κύριε Ελέησον την ψυχή που παρίσταται ενώπιον Σου. Ο Χριστός ευλογεί και δεν αποφαίνεται. Ούτε η ψυχή γνωρίζει…Τώρα όμως έχει εμπειρία, όλων των καλών και όλων των κακών του κόσμου τούτου και τότε έχει την γνώση ότι αυτός ο κόσμος είναι ένα τίποτα μπροστά στο κάλος του άλλου… Καθώς δε διέρχεται το σύμπαν έχει και την γνώση των άστρων και των γαλαξιών… αποκτά δηλαδή και αυτήν την αστρονομική εμπειρική γνώση…
Μιλάμε για αποστάσεις που χρειάζονται έτη φωτός για να διανυθούν…. Από την ενάτη ημέρα και μετά αρχίζει το μεγαλύτερο μέρος της εκπλήξεως…. Θα παραλάβει ο Φύλακας Άγγελος την ψυχή και θα την οδηγήσει στον Παράδεισο. Τις μισές ημέρες (ακόμη ως τις σαράντα μας απομένουν 31 ημέρες) στον Παράδεισο και τις άλλες στον Άδη, οπότε την Τεσσαρακοστή ηνέρα η ψυχή θα έχει πια ολοκληρωμένη την εμπειρία του νοητού αόρατου κόσμου όπως έχει και την εμπειρία τούτου του κόσμου του κτιστού…
Θα λέγει τότε η ψυχή του απίστου: Όντως όλα υπάρχουν… Τα είδα, τα εβίωσα… Καλά τα έλεγαν οι Πατέρες και τα βιβλία τα Πατερικά… Τώρα όμως τι θα γίνει που μείναν ανεφάρμοστα; Που παραμείναμε χρεοφειλέτες…. Οι ψυχές των πιστών από την άλλη: Δόξα τω Θεώ ! Τα εφαρμόσαμε… Δόξα τω Θεώ κάναμε το κατά δύναμιν… Μέγα το έλεος του Κυρίου… Υπάρχει ελπίδα! κι ο Άγγελος Φύλακας ενισχύει…
Το λυπηρό βέβαια είναι όταν κανείς δει στον Άδη θλιμμένα, γεμάτα από λύπη, αγαπημένα πρόσωπα…Όπως και στον Παράδεισο θα δει βέβαια αγαπημένα πρόσωπα αλλά εκείνη την στιγμή δεν υπάρχει καμιά επικοινωνία και καμιά συνομιλία… Είναι σαν να βλέπουμε αγαπημένα πρόσωπα πίσω από ένα αδιαπέραστο γυαλί απ το οποίο μπορούμε να δούμε μόνο όχι να ακούσουμε ή να ακουστούμε. Αυτό θα γίνει μόλις η ψυχή εισέλθει στον Παράδεισο μετά την Τεσσαρακοστή ημέρα… Τώρα μόνο βλέπει η ψυχή και αποκτά γνώση και εμπειρία. Οι ψυχές που είναι μέσα στον Παράδεισο επικοινωνούν μεταξύ τους!
Τις μισές μέρες λοιπόν μετά την ενάτη από την κοίμηση η ψυχή τις περνά σε όλον τον Παράδεισο και τις υπόλοιπες στον Άδη και έτσι όπως είπαμε έχει την εμπειρία όλου του άλλου κόσμου. Μόνο την αφάνεια δεν βλέπει κανείς στον Άδη, εις την οποία θα βρεθούν οι κολασμένοι κληρικοί και μοναχοί… Στα έγκατα, στην απομόνωση, στον πάτο του Άδη… Είναι για παράδειγμα σαν να πάμε στον πυθμένα του ωκεανού και να σκάψουμε άλλα εκατό μέτρα πιο βαθειά! Εκεί είναι τοποθετημένοι οι κολασμένοι μοναχοί και κληρικοί…
Μόλις φτάσει λοιπόν η τεσσαρακοστή ημέρα μετά τον χωρισμό της ψυχής αυτή γονατίζει μπροστά στον Χριστό μας και αυτός αποφαίνεται! Ο Φύλακας Άγγελος καρτερικά αναμένει την απόφαση… Αν λάμψει… εκ δεξιών η ψυχή σώζεται, αν εξ αριστερών η ψυχή οδηγείται στον Άδη… όχι στην κόλαση. Η κόλαση είναι τελείως άδεια ακόμα! Δεν περιέχει απολύτως κανέναν. Γιατί ακόμα δεν έγινε η Δευτέρα παρουσία…Στην κόλαση θα βρεθούν μετά την Δευτέρα Παρουσία οι δάιμονες και οι αμαρτωλοί με ψυχή και σώμα.
Οι ψυχές των κολασμένων τώρα παραμένουν στον Άδη που είναι ας το πούμε το προοίμιο της Κολάσεως, όπως και ο Παράδεισος είναι τα προεόρτια της Βασιλείας των Ουρανών. Εκεί βρίσκονται οι σεσωσμένες ψυχές άνευ σωμάτων. Οι ψυχές μαζί με τα σώματά τους μετά την Δευτέρα παρουσία θα ενωθούν και θα οδηγηθούν πλέον απ τον Παράδεισο στον Θεϊκό Νυμφώνα, στα ενδότατα του Παραδείσου.
Στην Βασιλεία των Ουρανών αυτή τη στιγμή βρίσκονται μόνο ο Χριστός και η Παναγία μας, με ψυχές και σώμα. Οι Άγιοι βρίσκονται στον Παράδεισο αλλά χωρίς σώματα. Και ο Θεϊκός Νυμφώνας είναι Παράδεισος αλλά με ψυχές και σώματα. Τώρα στον Παράδεισο βρίσκονται μόνο ψυχές περιμένοντας την Δευτέρα Παρουσία, να ενωθούν με τα σώματά τους. Γιατί είναι μισοί, λειψοί άνθρωποι χωρίς το σώμα τους…. Σαν να έχουμε το φεγγάρι στο μέσον.
iisous xristos
…Είναι παράδοξο αυτό ξέρετε… Πιο περίεργο είναι να δεις άγγελο χωρίς φτερά παρά ψυχή χωρίς σώμα …Τι ον είναι αυτό; Εντολή Θεού αυτό το μισό… η πνοή και το σώμα το άλλο μισό… Περιμένουμε την κοινή Ανάσταση! Κάντε λίγη υπομονή!…
Θέλω να σταθούμε ιδιαιτέρως στην τεσσαρακοστή ημέρα λοιπόν. Γνωρίζει καλά η Εκκλησία μας ότι αυτή η ημέρα είναι η κρισιμότερη, οπότε και θα παρθεί η οριστική απόφαση, η οποία θα ισχύσει για πάντα, εις πάντας τους αιώνας… Πεθάναμε; Την 40η ημέρα θα κριθούμε εις πάντας τους αιώνας… Δε θα χουμε εμείς Δευτέρα Παρουσία…. θα γίνει και για εμάς αλλά μόνο για να ενωθούν τα σώματά μας με τις ψυχές μας… Μα δεν θα βγει η απόφαση τότε… Ήδη η απόφαση είναι ειλημμένη. (Βέβαια επειδή ακόμα δεν έγινε η Δευτέρα Παρουσία, ένας μεγάλος αριθμός Ορθοδόξων Χριστιανών ίσως και μη Ορθοδόξων, ο Θεός μας γνωρίζει, θα μεταβούν εκ του Άδου στον Παράδεισο… θα το δούμε παρακάτω αυτό).
Επειδή λοιπόν η Εκκλησία μας αυτό το γνωρίζει, προσκομίζει τα κόλλυβα της 40ης ημέρας τα οποία είναι και τα πιο σημαντικά. Εδώ στο Άγιο Όρος τα παλιά χρόνια οι Πατέρες ήταν πιο αυστηροί και πιο φιλάνθρωποι… Κεκοιμημένοι Πατέρες… Τότε την 40η ημέρα έκαναν Παννυχίδα, ώστε να πληροφορηθούν , κάποιος απ τους Πατέρες, κυρίως ο Γέροντας εάν η ψυχή εσώθη ή δεν εσώθη . Με κάποιο σημάδι που δινόταν τότε ( αι στις μέρες μας συχνά δίνεται) την 40η ημέρα, μετά από νηστεία και αγρυπνία την προηγούμενη έπαιρναν την πληροφορία. Οι πιο πολλοί εκ των κεκοιμημένων Πατέρων εσώζοντο! Κάποιος κάποτε φανερώθηκε με την όψη αρκούδας! και είπε ότι κολάστηκε επειδή ήταν συνεχώς μέθυσος στο Άγιο Όρος.
Άλλος πάλι που φανερώθηκε είπε ότι κολάστηκε γιατί έκανε παρακοή εν γνώσει του στον Γέροντά του. Άλλος πάλι γιατί όπως είπε δεν έκανε καθόλου μοναχικά καθήκοντα. Εύκολο ήταν να σωθεί, αλλά για έναν μικρό πόντο πήγε στα εξ ευωνύμων…. Επιμένουμε λοιπόν πάρα πολύ στο θέμα της 40ης ημέρας, ακριβώς όταν αυτή συμπληρωθεί. Καμιά φορά έξω στον κόσμο κυρίως δεν συμπίπτει η 40η ημέρα με το μνημόσυνο για ευνόητους λόγους, οπότε αυτό γίνεται λίγο πριν ή λίγο μετά. Όμως την 40η ακριβώς ημέρα πάλι θα κάνουμε κόλλυβα επί του μνήματος, ώστε να είμαστε απόλυτα καλυμμένοι πάνω σε αυτό το σπουδαιότατο για την ψυχή θέμα. Εκείνη την ημέρα η ψυχή θα λάβει τη θέση της. Να πάρουμε την μια πλευρά, αυτήν του σεσωσμένου όταν εισέλθει στον Παράδεισο… Λέγουν οι Πατέρες… Ποιόν πρώτον να αγκαλιάσει, ποιος πρώτος να την υποδεχθεί…!! Και θα έχουμε και μερικές εκπλήξεις:
Πως εγώ εσώθην …Πώς έγινε αυτό το μέγα θαύμα! Πώς βλέπω εδώ τόσους σεσωσμένους δικούς μου, γνωστούς που νόμιζα ότι δεν θα ήταν καθόλου σεσωσμένοι! Πού είναι όλα αυτά τα αγαπημένα μου πρόσωπα, που τόσα έζησα μαζί τους και απουσιάζουν; Εκπλήξεις! Θα τους γνωρίζουμε δε όλους δια Πνεύματος Αγίου! Όλοι δε είναι ηλιόμορφοι και Αγγελοπρόσωποι, δηλαδή έχουν την μορφή του Χριστού μας… Όχι με την μορφή που είχαν στην γη… Εκεί βλέπονται διαφορετικά όπως λάμπουν! Δεν συστέλλεται ο ήλιος του καθενός! Όταν παρουσιάζονται στη γη παίρνουν την μορφή του σώματος. Αλλά εκεί βλέπονται διαφορετικά, όπως λάμπουν! Η ψυχή όταν κάνει αυτές τις μεταβάσεις, πάνω – κάτω (να το πούμε σχηματικά) τις 40 πρώτες ημέρες έχει το σχήμα του σώματος. Η ψυχή είναι ασώματη βέβαια, αλλά παίρνει αυτό το σχήμα, όπως και ο Άγγελος παίρνει το σχήμα ενός νέου ανθρώπου, νεανίσκου 20 ετών χωρίς γένια, ποτέ κοριτσιού. Ο Άγγελος βέβαια δεν έχει φύλο, παίρνει μορφή ανδρός, γιατί και ο Χριστός μας παρουσιάστηκε έτσι και έτσι τιμούν τον Χριστό μας.
Πολλοί θα αναρωτηθούν πως είναι δυνατό να δει η ψυχή μια και δυο φορές προ της 40ης ημέρας τον Χριστό μας, απ την στιγμή που οι περισσότεροι γνωρίζουν ότι θα τον δούμε κατά την Δευτέρα Παρουσία. Πολλοί βέβαια τον έχουν δει και στην επίγεια ζωή. Δεν είναι πρωτόγνωρη εμπειρία. Άλλοι βέβαια θα τον δουν όπως προείπαμε την 3η την 9η και την 40η ημέρα .
Οι σεσωσμένες ψυχές ήδη εκρίθησαν και βλέπουν τον Χριστό! Τί αναμένουν; Την Δευτέρα παρουσία, οπότε και θα ενωθούν με τα σώματά τους τα οποία είναι Άγια Λείψανα πλέον φανερά ή εν αγνοία πολλών, για να βλέπει έτσι και το σώμα και η ψυχή πάντα τον Χριστό! Των κολασμένων οι ψυχές δεν βλέπουν τον Χριστό; Τι αναμένουν; Και αυτές την Δευτέρα Παρουσία να ενωθούν με τα σώματά τους για να βλέπουν τον Χριστό αλλά ως πυρ και όχι φως! Οι πάντες θα βλέπουν τον Χριστό! Και οι δαίμονες και οι Κολασμένοι αλλά όχι φωτιστικά…Καυστικά! Ο Χριστός μας δεν τους εκπέμπει βέβαια πυρ, αλλά φως και Αγάπη! Μα αυτοί δεν το δέχονται ποτέ.. Δεν το θέλουν ποτέ, διότι ουδέποτε μετανόησαν στη ζωή τους.
Ο Χριστός μας δεν τους τιμωρεί, ούτε οι ίδιοι λέν: μας τιμωρεί ο Χριστός. Λένε: Αυτοτιμωρούμεθα! Αυτό κολαζόμαστε. Ο Χριστός δεν βασανίζει κανέναν… είτε λίγο, είτε πολύ είτε αιωνίως. Αυτό είναι παπική κόλαση! Μετά την Ανάσταση κανείς δαίμονας δεν έχει δει τον Αναστάντα Χριστό, γιατί για να τον δεις πρέπει να χεις μεγάλη χάρη Αγίου Πνεύματος! Στην κοινή Ανάσταση όμως θα οικονομήσει ο Χριστός μας, ώστε να θεαθεί από όλα τα πλάσματά του!…
Η κόλαση είναι ο χώρος στον οποίο θα κολαστούν οι δαίμονες και οι άνθρωποι με ψυχή και σώμα μετά την Δευτέρα Παρουσία. Τώρα ο δαίμονας ναι μεν κολάζεται, αλλά νοιώθει ωραία γιατί μας πολεμά. Μετά την Δευτέρα Παρουσία θα κολάζεται χωρίς να μπορεί να πολεμά κανέναν. Βιώνει την κόλαση τώρα μεν αλλά παρηγοριέται γιατί πολεμά και νικά κάποιον τον οποίον κερδίζει και παίρνει μαζί του στην κόλαση.
Μετά την Δευτέρα Παρουσία θ αρχίσει η ζωή η αιώνιος! Δηλαδή επ’ άπειρον αποκαλύψεις του Χριστού μας σε Αγγέλους και σεσωσμένους ανθρώπους. Μπορούμε να πούμε ότι τότε θ αρχίσουν οι κυρίως αποκαλύψεις του Χριστού μας. Τώρα όλοι περιμένουν την κοινή Ανάσταση για να αρχίσει… το πανηγύρι! Η ατελεύτητος αποκάλυψη σε Αγγέλους και Ανθρώπους ταυτοχρόνως στον Θεϊκό Νυμφώνα. Οι Άγιοι δεν βρίσκονται ήδη στον Θεϊκό Νυμφώνα όπως ο Χριστός μας και η Παναγία μας, γιατί στερούνται σωμάτων. Τώρα στον Παράδεισο, στα προεόρτια του Θεϊκού Νυμφώνος η ψυχή βιώνει ακόμα αυτήν την κατάσταση.
Και δεν αποκαλύπτεται πλήρως ο Χριστός μας και στους σεσωσμένους γιατί μερικοί εκ του Άδου θα μεταβούν στον Παράδεισο! Εδώ είναι η εμπειρία και η σπουδαιότητα των μνημοσύνων γι’ αυτό γίνονται…Για τους μη σεσωσμένους ! Τί τους ευχόμαστε; Δεν λέμε μετά των Αγίων ανάπαυσον Χριστέ τας ψυχάς των δούλων σου; Μετά των Αγίων! Ποιών δούλων Σου; Μα αν κάποιος έχει πάει στον Παράδεισο δεν είναι Άγιος Είναι Άγιος ναι! Μα εμείς ευχόμαστε γι αυτούς που δεν έχουν σωθεί, δεν είναι Άγιοι… Επειδή ακόμα δεν έγινε η Δευτέρα Παρουσία, ένας μεγάλος αριθμός Ορθοδόξων ίσως και μη Ορθοδόξων, ο Θεός γνωρίζει, θα μεταβούν εκ του Άδου στον Παράδεισο. Τίνι τρόπω; Με τις Θείες Λειτουργίες, τα μνημόσυνα, το κομποσκοίνι και τις ελεημοσύνες.
xristos
Δηλαδή το βιβλιάριο της ψυχής του Κολασμένου εν τω Άδη, το έχει η Εκκλησία. Εμείς κάνουμε Θεία Λειτουργία, μνημόσυνα, κομποσκοίνια και ελεημοσύνες και κολλάμε το ένσημο εμείς στο δικό του βιβλιάριο κάτι που αυτός δεν μπορεί να κάνει αφού στερείται σώματος. Αυτός μετά θα μας ανταποδώσει το δώρο… Μερικές ψυχές λοιπόν μεταβαίνουν από τον Άδη στον Παράδεισο με την βοήθεια της Εκκλησίας, όχι μόνοι τους και όχι βεβαίως όλοι… Τώρα ποιοί και μέχρι ποιο βαθμό; Ας παρομοιάσουμε τον Άδη με έναν ωκεανό. Στην φωτεινή δέσμη του ύδατος, από την επιφάνεια της θάλασσας μέχρι βάθους δεκαπέντε, είκοσι, εικοσιπέντε,τριάντα σπανιότατα τριαντατριών μέτρων υπάρχει η λεγόμενη δέσμη φωτός, όπου ακτίνες ηλίου διεισδύουν και κάποιο έστω μικρό φως υπάρχει. Από κει και κάτω υπάρχει Έρεβος, το πραγματικό το παντοτινό σκοτάδι. Στο διάστημα λοιπόν αυτό (εννοεί της εν Άδου παραμονής των μη σεσωσμένων) μπορεί για όσες ψυχές βρίσκονται στον Άδη να διεισδύσει η Θεία Λειτουργία και σιγά –σιγά να τις ανεβάσει όλο και πιο πάνω. Κάποτε λοιπόν κάποιες τις μετακινεί ως τον Παράδεισο.
Η Θεία Λειτουργία! τη στιγμή ακριβώς που λέμε: «Απόπλυνον Κύριε τα αμαρτήματα των ενθάδε μνημονευθέντων δούλων Σου τω αίματι Σου τω Αγίω. Με τον παραλληλισμό του Άδη με τον Ωκεανό, αυτοί που βρίσκονται στο κάπως φωτεινό, να το ονομάσουμε έτσι, μέρος του Άδη μπορούν με την Θεία Λειτουργία το κομποσκοίνι και τις ελεημοσύνες σιγά –σιγά να ανέβουν. Βρίσκονται δε εκεί, γιατί ναι μεν έχουν βαριά αμαρτήματα, μα όχι θανάσιμα…. Και στα θανάσιμα υπάρχει ιεράρχηση. Το χειρότερο είναι το να λατρεύεις εν επιγνώσει τον Σατανά ως Θεό. Η εσχάτη απώλεια του νοός. Ό, τι μεγαλύτερο και πλέον απαίσιο υπάρχει. Έπειτα είναι οι αιρεσιάρχες, οι υπερήφανοι, οι βλάσφημοι, οι φιλάργυροι, οι πόρνοι, οι ανήθικοι, οι διεστραμμένοι και όλα τα λοιπά αμαρτήματα. Επάνω – επάνω ας πούμε είναι κάποιος που έκανε μια μεγάλη κλεψιά και δεν πρόλαβε να μετανοήσει αφού πέθανε αιφνιδίως και κολάστηκε, όλες οι κλοπές δεν κολάζουν.
…Πολλά νέα παιδιά ίσα-ίσα σώζονται αφού μετά από μέθη έκαναν κάποια αμαρτήματα κυρίως σαρκικά και επιστρέφοντας στο σπίτι χτύπησαν σε ένα τροχαίο και τελειώθηκαν. Αυτός ο αιφνίδιος, ο αιματηρός, ο οδυνηρότατος θάνατος τα «ξέπλυνε». Υπολογίζεται δηλαδή και ο τρόπος του Θανάτου για την σωτηρία της ψυχής. Οι κατάκοιτοι και όσοι υπέφεραν πολύ στη ζωή τους, παίρνουν στεφάνι μεγαλομάρτυρος.
Η Θεία Λειτουργία και οι Ελεημοσύνες ανεβάζουν τις ψυχές. Αρκεί όπως έλεγε ο Γέροντας Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, οι Λειτουργοί να είναι ενάρετοι και άξιοι. Γιατί ο Θεός δεν εισακούει τις Λειτουργίες των αναξίων Ιερέων οι οποίοι ζητούν χρήματα και έπειτα δεν μνημονεύουν, είτε μνημονεύουν λίγες φορές και όχι σωστά. Θεία Λειτουργία λοιπόν, κομποσκοίνι, προσευχή και ελεημοσύνη… Αυτά μπορούν να εξάγουν μια ψυχή εκ του Άδου…
Μια συνταρακτική αφήγηση ποτισμένη με Άγιο Πνεύμα. Ο Θεός επιτρέπει αυτήν την ιερή γνώση σε κάποιους λίγους εκλεκτούς Του, για να μας κάνει κοινωνούς του Μεγαλείου Του, για να μας απαλλάξει από την ζημιογόνο για την ψυχή άγνοια. Ο συγκλονιστικός τρόπος και η λεπτομερής περιγραφή του ταξιδιού της ψυχής από αυτόν τον εξαιρετικά φωτισμένο Γέροντα απετέλεσε και για τον ομιλούντα μια τεράστια έκπληξη και μια ώθηση για διαρκή αναζήτηση. Άλλωστε ο καθένας ατομικά πρέπει να ετοιμάζει αυτό το ξεχωριστό ταξίδι… (τέλος και τω Θεώ η Δόξα)
Το μεγάλο ταξίδι… Η ψυχή μετά τον θάνατο

Read more: http://www.newsbomb.gr/ellada/ekklhsia/story/816642/ti-tha-symvei-otan-

Αγιος Πορφύριος

να εμπνέουμε όχι να ελέγχουμε

Κάπου-κάπου περνούσαν και χτυπούσαν την πόρτα μας Ιαχωβάδες. Ήταν ένα ζευγάρι νεαρών, ένα αγόρι και ένα κορίτσι με μία Αγία Γραφή στο χέρι. Η μητέρα μου ήταν πολύ ζωντανός άνθρωπος και θα έλεγα “φανατική” στα θέματα πίστεως. Έτσι, όταν τους έβλεπε μπροστά στην είσοδο, τους μιλούσε απότομα και άγρια: «Τι ήρθατε εσείς στο σπίτι μου; να μου μιλήσετε εσείς για τι πράγμα; φύγετε αμέσως, εξαφανιστείτε από μπροστά μου εχθροί της πίστεώς μας, φύγετε τώρα…”. Ο πατέρας μου ήταν ήρεμος και της έλεγε να μην φωνάζη.

Μετά από μερικά τηλεφωνήματα ο Άγιος σήκωσε το τηλέφωνο και αφού άκουσε το θέμα, της είπε: «Αχ, τα καημένα τα παιδιά, αυτά είναι αδέρφια μας πλανεμένα, τα παρασύρανε και τα πλανέψανε… πόσο τα λυπάμαι! Εάν ξαναέρθουνε, να τους πης: “Θέλετε να μην μου μιλήσετε καθόλου εσείς, αλλά να ακούσετε εμένα; Θέλετε να σας μιλήσω εγώ και όχι εσείς;”. Εάν δεν δεχτούνε και φύγουνε, όταν θα ξαναέρθουνε θα τους το ξαναπής. Αν αρνηθούνε και δεύτερη φορά, άφησέ τους και μην ξαναασχοληθής μαζί τους. Στο κάθε ζευγάρι θα δώσης δύο ευκαιρίες και να προσεύχεσαι στον Χριστό να φωτίζη τα πλανεμένα μας αδέρφια να συνέλθουν. Κοιτάνε εμάς, αλλά δεν βλέπουν την δοκό που έχουν στα μάτια τους. Κλεονίκη, να ξέρης ότι ο Χριστός αγαπάει, μα αγαπάει πάρα πολύ τους αμαρτωλούς που μετανοούν. Αγαπά τον αμαρτωλό, αλλά όχι την αμαρτία».

Μία ημέρα που πήγε η μητέρα μου στο Μήλεσι, πρόσεξε ένα νέο κορίτσι που περίμενε και αυτό την σειρά του. Ήταν πραγματικά πολύ προκλητικά ντυμένο με φανταχτερά ρούχα, βαμμένο στο πρόσωπο και στα μαλλιά. Αυτό το κορίτσι έδινε την εντύπωση εξωτερικά ότι συχνάζει σε μπαρ και έχει χαλαρά τα ήθη του. Μία κυρία που καθόταν κοντά της άρχισε να την κατακρίνη έντονα, σε σημείο που αυτό γινότανε αντιληπτό και από τους άλλους.

Αφού την έλεγξε αυστηρά και η κοπέλλα έδειχνε μεγάλη αμηχανία σκύβοντας το κεφάλι της, ήρθε η σειρά τής κυρίας και πέρασε στον Γέροντα. Σε δυό λεπτά βγήκε αμέσως έξω κλαίγοντας. Όταν την πλησίασαν οι υπόλοιπες κυρίες, αυτή είπε πως μόλις μπήκε, ο Γέροντας της μίλησε πολύ αυστηρά και την μάλωσε για την στάση της απέναντι στην νεαρή. Της είπε: «Σύρε έξω, φύγε, φύγε… ποια είσαι εσύ που μιλάς τόσο άσχημα δημόσια σε αυτό το κορίτσι; Ο Χριστός δεν κοιτάζει τι φοράμε, την ψυχή μας κοιτάζει. Ξέρεις εσύ τι ψυχή έχει αυτό το κορίτσι;»

Άλλοτε ο Γέροντας γι’ αυτό το θέμα είχε πη: «Αυτά τα παιδιά δεν έχουν γνωρίσει τον Χριστό για να τον αγαπήσουν. Έχουν πολύ καλές ψυχές και αν γνωρίσουν τον αληθινό Πατέρα τους που τόσο τα αγαπάει, μόνα τους αμέσως θα αλλάξουν την εμφάνισή τους. Να εμπνέουμε, όχι να ελέγχουμε».

Μαρτυρία κυρίας Ολυμπίας Παγώνη από το Χαλάνδρι Αθηνών

Αγιος Πορφύριος

Aγιες στιγμές με τον Άγιο Πορφύριο

Μια φορά – διηγείται η Σωτηρία Νούση – με παρεκάλεσε ένας Αρχιερεύς (υπάρχει και σήμερα), και μου λέει: «Είναι ανάγκη για ένα σοβαρό θέμα να δω τον γέροντα Πορφύριο, αλλά, για να μην το μάθουν άλλοι, δεν θέλω να έλθω με το αυτοκίνητό μου της Μητροπόλεως. Μπορούμε να πάμε;». «Ασφαλώς», του απάντησα.

Την άλλη ημέρα, με ένα γνωστό μου κύριο εκπαιδευτικό και αξιόλογο άνθρωπο και με ένα επίσημο αυτοκίνητο πήγαμε με τον Σεβασμιώτατο. Παρενθετικώς δε σημειώνω ότι κάποια φορά του είπα ότι σκέπτομαι να πάρω αυτοκίνητο και μου απάντησε έντονα ο Γέροντας: «Όχι! αυτοκίνητο δεν θα πάρης, αλλά και ούτε και θα σου λείψη όταν το χρειάζεσαι!». Όντως με τις ευχές του, έτσι έγινε και γίνεται… Δόξα τω Θεώ.

O Πνευματικός ζήλος

Γέροντας εφραίμ φιλοθείτης

Ο σκύλος, όταν αντιληφθεί ότι κάποιος έρχεται να κάνει κακό στα πρόβατα, φωνάζει, γαυγίζει έντονα, απειλητικά, νιώθοντας ότι έχει κάποια ευθύνη πάνω στα πρόβατα και απέναντι στο αφεντικό που τον έχει και τον ταΐζει. Είναι φυσικό του να το κάνει αυτό. Και όσο γαυγίζει και φωνάζει, ο κλέφτης, ο λύκος ή το αγρίμι δεν πλησιάζουν το κοπάδι.

Εάν στο σκυλί αυτό έρθει ο λογισμός ότι δεν υπάρχει φόβος, δεν υπάρχει λύκος, δεν κρύβεται κάποιος κλέφτης και αρχίζει να σπάζει η προσοχή του, η επαγρύπνηση για το κοπάδι, όταν το πλησιάζει ο νυσταγμός, κάθεται και το παίρνει ο ύπνος. Έτσι ησυχάζει ο τόπος και το κοπάδι από τα γαυγίσματα, αλλά το πράγμα γίνεται αντιληπτό από τους κλέφτες, από τους λύκους, οι οποίοι παραμονεύουν να σταματήσει ο σκύλος να αγρυπνεί και να φωνάζει. Σιγά-σιγά προχωρούν, πλησιάζουν, προσβάλλουν το κοπάδι και αρχίζουν ένα-ένα να ρημάζουν τα πρόβατα.

Ο ζήλος ο πνευματικός είναι σαν το σκυλί. Γεννάται η επιθυμία στον πνευματικό άνθρωπο να αγωνιστεί, να αποκτήσει κάποια αρετή και στη συνέχεια να φυλάξει την αρετή. Η επιθυμία που διεγείρεται μέσα στην ψυχή του, γεννά τον ζήλο. Ο ζήλος, όταν γεννηθεί, φωνάζει σαν το σκυλί. Πλέκει λογισμούς πώς να αγωνιστεί, σκέπτεται πώς να φυλαχθεί, πώς να αποκτήσει την αρετή. Διεγείρεται η αδιάλειπτη προσοχή και η νήψη, για να κατορθωθεί η αρετή που επιθύμησε η ψυχή του ανθρώπου.

Για παράδειγμα, επιθυμεί ο άνθρωπος από την μελέτη και την φώτιση του Θεού να κερδίσει την αδιάλειπτη προσευχή, την προσευχή που δεν έχει σταματημό. Η επιθυμία, ο ζήλος και η θέρμη δημιουργούν ορμητικότητα στο να αποκτήσει κανείς αυτή την μεγάλη αρετή· ο ζήλος γεννά τους λογισμούς της εγρηγόρσεως και σκέπτεται ο άνθρωπος ότι χρειάζεται να αγωνισθεί νόμιμα κατά τούς Πατέρες. Πρέπει συνεχώς να ελέγχει την κατάσταση και να αρχίσει να αγωνίζεται κατ’ αρχάς με την προφορική επίκληση. Ξεκινάει το στόμα και ο ζήλος παρακολουθεί να μη σταματήσει η προφορική επίκληση, να μην αργολογήσει, να μην σκεφθεί μάταια πράγματα, να μην σκορπίζει το μυαλό του εδώ και εκεί, να την εργάζεται συνεχώς με αγωνιστικό πνεύμα.

Μόλις παρουσιασθεί κάτι που να εμποδίζεται η ευχή, ο ζήλος πάλι βάζει τους φωτισμένους θερμούς λογισμούς, ότι πρέπει να ξεπεραστεί αυτό το εμπόδιο. Αν μία αργολογία ή μια σκέψη μάταια ήρθε στον λογισμό και σταμάτησε το στόμα να λέει την ευχή, αμέσως ο ζήλος ξεκινάει πάλι, συμβουλεύοντας ότι πρέπει να αγωνιστεί και αυτό να μη ξαναγίνει. Μόλις δει την περίπτωση, να την υπερπηδήσει, και έτσι διατηρείται αυτή η αρετή της προσευχής.

Ο ζήλος φωτίζει, αποδιώκει κάθε κακό λογισμό και δέχεται τους φωτεινούς λογισμούς που του λένε ότι εαν αγωνισθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο προφορικά, όπως συμβουλεύουν οι μεγάλοι Πατέρες, μετά από την προφορική θα προχωρήσει στο υψηλότερο επίπεδο της προσευχής, την καρδιακή, την νοερά προσευχή.  Η όρεξη της ψυχής να φθάσει στην νοερά επίκληση δίνει τόνωση, ορμητικότητα στην προφορική επίκληση να μη σταματήσει. Ο ζήλος παρακολουθεί τον αγώνα συστηματικά και κανονικά, τον περιφράζει και τον σκεπάζει κατά κάποιο τρόπο από την κακία του δαίμονος. Έτσι σιγά-σιγά, η αγία αυτή επιθυμία, με την φρούρηση του πνευματικού ζήλου προχωρεί στην απόκτηση της τέλειας προσευχής.

Όταν όμως αυτός ο ζήλος νυστάξει, οι θερμοί λογισμοί κρυώνουν, αρχίζει η αυτοπεποίθηση μέσα μας, ότι καλά πάμε, έρχονται μάταιοι λογισμοί και προσβάλουν, σπάζουν τον τόνο του αγώνα. Υποχωρώντας ο ζήλος, αρχίζει ο νυσταγμός της ψυχής, παύει το στόμα να λέει συνέχεια την προσευχή, αρχίζει να κάνει διαλείψεις, “σκαμπανεβάσματα” και να την εργάζεται πλημμελώς. Τότε ο εχθρός την κλέβει τελείως την προσευχή, κλείνουμε το στόμα, οι λογισμοί οι άσχημοι μέσα μας δουλεύουν άνετα, έρχεται η αργολογία, η κατάκριση, η παρρησία και έτσι ερημώνεται το πνευματικό ποίμνιο της ψυχής.

Έτσι γίνεται και για κάθε άλλη αρετή από την πλευρά του πνευματικού ζήλου. Όσο η επιθυμία θα φρουρείται και θα θερμαίνεται από τον ζήλο, τόσο η αρετή θα γίνει έργο και κτήμα της ψυχής. Πρέπει συνεχώς να πυροδοτούμε τον πνευματικό ζήλο, για να φρουρείται η ψυχή μας από τους νοητούς λύκους, που καιροφυλακτούν ανά πάσα στιγμή να ερημώσουν την ψυχή μας.

Από το βιβλίο: Γέροντος Εφραίμ Προηγουμένου Ι.Μ. Φιλοθέου, Η τέχνη της σωτηρίας. Έκδ. Ι.Μ. Φιλοθέου, Άγιον Όρος 2005. Ομιλία Η’, σελ. 


Ποιό είναι το πρόβλημα μας

Όποιο κανάλι σχεδόν κι αν ανοίξεις της τηλεόρασης εδώ και καιρό, θα δεις κάποιους ευφραδείς αναλυτές, πολιτικούς ή δημοσιογράφους να μας εξηγούν πώς φτάσαμε στην κρίση, ποιοι φταίνε και πώς θα βγούμε απ’ αυτή. Και η κρίση είναι πάντα αποκλειστικά οικονομική, κρίση εισοδήματος.

Εγώ πάντως όποιον κι αν ακούσω, εκείνη την ώρα μου φαίνεται πως έχει πολύ δίκιο. Επειδή ο καθένας κατηγορεί κάποιον ή κάποιους άλλους, στο τέλος βρίσκονται όλοι οι πολιτικοί ένοχοι. Και η δικαιοσύνη μαζί με τη λογική μας πείθουν ότι βρισκόμαστε στα χέρια διαφόρων συμμοριών, που μας κοροϊδεύουν και μας ζημιώνουν όλες, η μία από δω κι η άλλη από ‘κει.

Εγώ βλέπω το διάβολο να χορεύει ευχαριστημένος που οι άνθρωποι φαίνονται να έχουν πρόβλημα, το οικονομικό. Τα άλλα τους προβλήματα ανύπαρκτα ή ασήμαντα. Έτσι εξασφαλίζουν αθωότητα με τη λήθη.

Η κακία και η αλαζονεία με την οποία βλέπουν ο ένας ομιλητής-πολιτικός τον άλλον, το αγεφύρωτο χάσμα σκέψης και πράξης ανάμεσά τους ταιριάζει τόσο πολύ με το χάσμα που χωρίζει τα αντρόγυνα, τους γονείς με τα παιδιά, τις αθλητικές ομάδες, τις επαγγελματικές τάξεις κ.ο.κ.

Ζούμε σ’ έναν κόσμο διχασμένον, πολυδιχασμένον σε βαθμό αλληλοφαγώματος. Άρα πόσο θα μας ωφελήσει να ξεπεράσουμε την κρίση; Μήπως όλ’ αυτά τα κουσούρια μας δεν θα μεγαλώσουν, αν αποκτήσουμε μεγαλύτερα εισοδήματα; Αν ένα ζευγάρι λ.χ. ζουν με τον μοντέρνο τρόπο συζυγίας σαν μια σύμβαση περιορισμένης σχέσης, σε τίποτα δεν θα τους ωφελήσει, αλλά θα οπλίσει την αλαζονεία τους και τα μέσα για να γίνει μεγαλύτερη.

Η ευημερία μας μας ελευθερώνει την ορμή να παραδοθούμε στα πάθη μας. Λογαριάζω πόσο μέρος του εισοδήματος κατευθύνεται στην άσκοπη πολυτέλεια, στον τζόγο, στην πορνεία (600 πορνεία μόνο μέσα στην Αττική), στις εκτρώσεις, στα στοιχήματα, στα ναρκωτικά και πολλά άλλα.

Να λοιπόν που δεν θα ευτυχήσουμε, αν ξεπεράσουμε την κρίση; Τι προκοπή θα φέρουν στον κόσμο οι βουλευτές, που ορκίστηκαν σήμερα (17-5-12), που πολλοί απ’ αυτούς δεν σήκωσαν το χέρι τους στην ορκωμοσία, κάποιος δεν ασπάστηκε το χέρι του Αρχιεπισκόπου, ούτε κανείς σταυροκοπήθηκε; Είδαμε και στην ορκωμοσία των υπουργών μόνο δυο-τρεις να βάζουν το χέρι στο Ευαγγέλιο. Οι ίδιοι θα είναι και σ’ ένα μήνα και πάλι να κάνουν τα ίδια.

Μια άθεη στην πλειοψηφία της πολιτική ηγεσία πού θα οδηγήσει τη χώρα; Μη δύνανται τυφλοί οδηγείν τυφλούς;

Η αφασία που κυριαρχεί στον κόσμο θυμίζει πολύ την αφασία των παραμονών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η αστική ευημερία ήταν το ζητούμενο. Ένας πολιτικός Μεσσιανισμός κυριαρχούσε στις καρδιές των ανθρώπων μόλις πήγαιναν να ξεπεράσουν την προηγούμενη παγκόσμια κρίση του ’30. Ο Μεσσίας ήταν και τότε η Γερμανία. Ο ναζισμός προβλήθηκε ως έντονος πατριωτισμός. Οι άνθρωποι αρέσκονταν να μισούνε, και για να ικανοποιήσουν τη δίψα του μίσους, εξόντωναν οι ναζήδες τους Εβραίους, οι φασίστες τους δημοκρατικούς, οι Καθολικοί τους Ορθόδοξους (στη Σερβία), οι Μπολσεβίκοι τους Μενσεβίκους και τελειωμό δεν είχαν τα δάκρυα και το αίμα.

Οι πολιτικές θεωρίες εφευρέθηκαν, για να δικαιολογήσουν το μίσος. Το μίσος φυτρώνει μόνο του απ’ το δαιμονισμό των ανθρώπων που έπαψαν να φοβούνται το Θεό.

Τώρα οι οικογένειες και τα σχολεία σκοτώνουν το Θεό στις ψυχές των παιδιών. Τα παιδιά μεγαλώνοντας δαιμονίζονται. Καμιά ευχαρίστηση δεν τ’ αναπαύει και είναι τα περισσότερα άρρωστα. Και κάποια ώρα, επειδή δεν ξέρουν και να κλάψουν, γίνονται τιμωροί των γονιών τους και της κοινωνίας ολόκληρης.

Ο Χριστός μας προειδοποιούσε ότι “δια την αμαρτίαν των πολλών ερημώσει πάσαν την γην ανομία”. Η ανασφάλεια που μας έχει κυριεύσει όλους στα τελευταία χρόνια είναι η ανομία· στην ανομία καταλήγει η αμετανόητη αμαρτία.

Λοιπόν όποια πολιτική ή οικονομική κατάσταση κι αν προκύψει απ’ αυτή την αγωνία του κόσμου, δεν πρόκειται ν’ αγγίξει τα πραγματικά στοιχεία της ευτυχίας μας.

Μόνο η μετάνοια διορθώνει και σώζει τα ανθρώπινα.

Κωνσταντίνος Γανωτής

Create your website with WordPress.com
Ξεκινήστε